മാനവികത

എന്നിലെ എന്നെ കളവുപോയെങ്കിലും
കിട്ടിടാമേകിടാം സ്വസ്ഥമായീടുകിൽ
അവാച്യ വാച്യ അരക്കില്ലമൊന്നിലൊ
കാപട്യമെത്തുന്ന സ്വാർഥമാംചിരിയിലോ
എവിടെ ഞാനിന്നെന്റെ സ്വത്വം തിരഞ്ഞിടും ?
ഉചിതമായൊരു കാലത്തിനൊടുവിലായ്
 സഫലമായ് തീര്ന്നിടും ചക്രം നിലക്കുകിൽ ..
അന്നെന്നിലാളുന്ന പ്രാണനെ  അവ്വിധം
എന്ചിതയെന്നാവും ഒറ്റപ്പെടുത്തുക.
തരിക നീ ഒരുകാലം എന്നിലെ ഉറവയിൽ
പൊട്ടിയടർത്തിയ സ്നേഹമാം വിത്തിനെ
കാലങ്ങളേറെ കഴിഞ്ഞുപോയിടവെ
നീറ്റിലെ കല്ലുകൾ പോലവേ തന്നെയായ്
മാർദ്ദവമെറുന്ന ഓർമ്മകൾക്കൊക്കെയും
നിന്നിലെ നിന്നെയിന്നെത്തുവാനായിടും.
ഓർമകൾക്കുളള  സുഗന്ധങ്ങളത്രയും
സ്വത്ത്വപുഷ്പങ്ങൾ കൊഴിയാത്തവർക്കത്രേ 

ചിതയിലൊരോർമ്മ

പണ്ട് ഞാൻ ചൊല്ലിയ കവിതകളൊന്നിലായ്
അച്ഛന്റെ വേർപാടു നൊന്തിരുന്നു
 ഞാനോ മറ്റാരുമേ  കാണുന്ന  മുന്നിലേ
വെക്കമായി ചിരികൊണ്ട് മായ്ച്ചിരുന്നു
കവിതകൾ വരികളിൽ നർത്തനം ചെയ്യവേ,
കവിയുടെ വേദന ചൊല്ലിവാർന്നീടവേ ,
ബാല്യകാലത്തിലെ നിയതിയിൽ നിണം വീണ-
ബാലന്റെ വേദന ഞാനറിഞ്ഞു.
ആത്മാവിലെ ആ ചിത എന്റെ  നെഞ്ചിലോ
ഒരു നെരിപ്പോടായി നീറിടുന്നു
ബാലിക യൗവ്വനം തൊട്ടിടും കാലത്തിൽ
സുരക്ഷയാളുന്നതും അച്ഛനല്ലേ?
ആ കാവലാളന്നെ ഇല്ലാതെയാവുകിൽ -
എന്തുണ്ടവൾക്കന്നു ഭയമകറ്റാൻ?
പിന്നെ നല് മാർഗങ്ങൾ കാട്ടി തുണക്കുവാൻ
അമ്മതൻ ജീവന ഭാരം കുറയ്ക്കുവാൻ
അനുജനോ ആദ്യത്തെ മാഷായി മാറുവാൻ
അരികിലായി ഇല്ലയന്നച്ഛന്റെ സാന്ത്വനം
മെല്ലൊന്നു തേങ്ങിക്കരഞ്ഞുനോവാറ്റുവാൻ
ആശപോലും വിട്ടു കൂടണഞ്ഞന്നാളിൽ
ഇനിയെന്ത് ഭാവിയെന്നോർത്തു വിറങ്ങലി -
ച്ചാകേ പകച്ചങ്ങുനിന്നുപോയന്നുഞാൻ .
പ്രായം കവിഞ്ഞൊരു പക്വത സ്വന്തമായി
ഏകിയതോ വിധിയുടയോന്റെ  കൗശലം
പിന്നെ തണൽ  തേടി മേഞ്ഞെന്റെ ദു:ഖമോ
വിസ്മൃതിക്കുള്ളിൽ  കുടിയിരുന്നീടവേ ,
അരക്ഷിത ചിന്തകൾ പിണംചൂടി പിന്നെയും
യൗവ്വനതീഷ്ണയാൽ  നീറിയപ്പോൾ
ബന്ധുവും ബന്ധവും ബന്ധിതമായന്നു -
ദർദ്ദുരഭാരത്താൽ വീങ്ങിയപ്പോൾ
ആ നാളിലായറിവു  വൃണിതമാം സത്യമെന്നാ -
രോരും പറയാതെ ഞാനറിഞ്ഞു .
പണമാണ്  ഭൂമിയിൽ ബാന്ധുത്വ തോതെന്നു -
പിണംപോലുമായളവിൽ  -
വിബാന്ധുവായ്  മാറിടും .
മറവികൾ മനുഷ്യന്നനുഗ്രഹമാകുമീ
നിമിഷങ്ങളത്രേ മരണവും മോക്ഷവും.
യൗവ്വനം പാണീഗ്രഹണത്തിലെക്കൊന്നു
കാൽ വെച്ചനാളുകൾ എത്ര ധന്യം !!
എങ്കിലുമാന്നാളും ഒരു വിങ്ങലാവുന്നു
അച്ഛനാം ചിത്രത്തെ കണ്ടിടുമ്പോൾ
ഒരു  വെറ്റ  പാക്കു  ഞാൻ മുന്നിൽ  വെച്ചു-
എൻ ഹൃദയത്തിൽ  ഒരു നാളം ഒരുക്കി വെച്ച്
അറിഞ്ഞു ഞാനെന്നിട്ടുമാ സ്നേഹ സാന്നിധ്യം
ഒരു ചെറു കാറ്റായനുഗ്രഹിയ്ക്കെ .
അന്നുതോട്ടീന്നോളമാ നിറ സാന്നിധ്യം -
സ്വപ്നമായെന്നിലെക്കെത്തിടുമ്പോൾ ,
മറ്റെങ്ങുമറിയാത്ത രക്ഷ ഞാനറിയുന്നു ,
പതിനെഴുവര്ഷങ്ങൾ പോയിടവേ ...

മരണത്തിലെ പ്രണയം

നിന്നുള്ളിൽ എൻപ്രണയമില്ലാതെയാകവെ ,
നിന്നിൽ  ഞാൻ വെറുമൊരു  മറവിയാൽ മറയവേ ,
ഓർമകൾക്കുള്ളിലോ പ്രണയമായ് മാറുവാൻ ,
മരണമാം പുഞ്ചിരി എന്നിലായ്  വിരിയട്ടെ !!!

എൻ മൃത്യുയന്നാളിൽ വന്നണഞ്ഞീടുന്നു -
പ്രണയമേ നീയെന്നിൽ വേർപെടും നാളതിൽ
ഒരൊരൊ അണുവിലും  നീയാം ബലം നീക്കി ,
മൃത്യുതൻ തളർച്ചയോ പകരമായെത്തീടും .

പ്രാണനാം ആത്മാവ് വേർപെടും  മാത്രയിൽ
കണ്ടിടും ഞാനഹോ അശ്രുവിൻ തുള്ളിയായ്
നിൻ  നേത്രവക്കിൽനിന്നുതിർന്നു ഭൂവിലെക്കായി
പ്രളയമായ് വർഷിക്കും പ്രണയത്തിൻ തീവ്രത .

കൈ നീട്ടി വന്നു നിൻ കണ്‍കൾ തുടയ്ക്കുവാൻ
ഹൃത്തടം വല്ലാതെ മോഹിക്കുമാകിലും
മരണപാശത്താലെ ബന്ധിതമാകയാൽ
ചലനമറ്റിടുന്നു  ഭന്ജികയെന്നപോൽ

അരികെത്തുടിക്കുന്ന ആർത്തനാദങ്ങളിൽ
ഒന്നിലും മനമൊന്നുടക്കിയില്ലെങ്കിലും
കേവലം മരപ്പാവകണക്കായി മാറിയ
ആ മുഖം മാത്രമായെന്നിൽ വിതുമ്പുന്നു .

ചന്ദന ഗന്ധത്തിൽ വീടും തൊടികളും
ബന്ധുര ജാലത്തിൽ എൻ  മൃത സ്വത്വവും
എന്നുടെ  വേർപാടിൽ പ്രിയരിൽ മിഴികളും
വല്കൃതമാവുന്ന മരണമാം  പൂരണം .

ആടയാഭരണങ്ങൾ  അലംകാരമായിടാ -
സൌന്ദര്യ ചിന്തകൾ ചിതയിലായെരിയുന്ന ,
അഹന്തയും സഹനവും അസ്തിത്വമടയുന്ന
ലോകൈക സത്യമാം സമസ്യയത്രെയിത് .

ദാനമാം ശീലം നിൻ ബന്ധുത്വമാർനിടും
ക്ഷമയോ നിനക്കായി തർപ്പണം ചെയ്തിടും
സ്നേഹമോ എന്നുമേ പ്രാർഥനയായിടും
നീയിന്നു ചെയ്തിടും കർമഫലം പോലെ.

നിഴലുപൊലുപമിക്കും മൃത്യുവ്വിന്നെ ചിലർ
നിഴലുമാ ഇരവിലോ മറയുമെന്നാകിലൊ ,
ഇനിയെത്ര നാളുകൾ നിവസിക്കാനാവുമെന്നി -
നിയാർക്കു കരുതുവാൻ ആവുകില്ലായെടോ

മരണത്തെപ്പോലെ  മഹത്തരമായെന്തു
മരണമല്ലാതെന്തു ഭൂമിയിൽ  ചൊല്ലുവാൻ
ഓർമ്മകൾ തല്ലിപ്പതം വരുത്തീടുവാൻ
കെൽപ്പുള്ളോരായുധമൊ മറവി  ????

കാലവും നിയതിയും

ചൂരലും തെച്ചിയും തൊണ്ടിപ്പഴങ്ങളും
ആർത്തു വളരുന്ന കൈതതൻ കൂട്ടവും
പിന്നെ പ്രമാണത്തോടമ്പേയുലയുന്ന
പാലയും അത്തിയും യക്ഷിപ്പനകളും
വയലും വരമ്പും ആമ്പലിൻ ജാലവും
തൊടിയും തൈമാവും മാമ്പഴമധുരവും
കാവിലെ സർപ്പവും   ദൈവത്തറകളും
ഉറഞ്ഞു നിറഞ്ഞാടും ബാല്ല്യത്തിനോർമകൾ

ബാല്യം മുഖം മൂടി തന്നു തുടങ്ങിയ
കൌമാരകാലമോ കൌതുകപൂരിതം
പ്രണയവും വിരഹവും സൌഹൃദവൃന്ദവും
ഓർത്തുച്ചുടുക്കുന്നുവോർമകളോരോന്നായ്‌


സുന്ദരനെന്നോ ഞാൻ സുന്ദരിയെന്നോ
തോന്നാതെ തോന്നിടും യൌവ്വനമോഹങ്ങൾ
തല്പ്പങ്ങളാശു  മനോകല്പ്പനക്കൂട്ടായി
കണ്കളിലെന്നെക്കും  രാഗവിന്യാസവും
ചൊല്ലാതെ ചൊല്ലുന്ന കണ്ണിമയാലെ ,
കൊല്ലാതെ കൊല്ലുന്ന പെണ്മണിയായും
കാണാതെ കാണുന്ന കാഴ്ച്ചകളാലെ
തൊടാതെ തോട്ടീടുന്നുവാണിൻ യുവത്വം


ജീവിതം മദ്ധ്യാഹ്ന നേരമടുക്കെ
സന്താപം തീരുവാൻ മധുസേവ മുഖ്യം
കാണാതെ കൂട്ടായി വന്നിടുമാക്ഷണം
മൃത്യുവാം സഹചാരി പുഞ്ചിരിയോടെ

വാര്ധക്യകാലമോ പുനരൊരു ബാല്യം
ഓർമ്മകൾ മരവിക്കും,ബുദ്ധിതൻ ബാല്യം
വീണും തളര്ന്നും പിടിച്ചു നടന്നും
അന്ത്യമാം കാലത്തെ കാത്തിരിക്കുന്നൂ

ഇവ്വിധമുള്ളോരു   വേഷപ്പകർച്ചകൾ
മാനുഷ ജന്മത്തിൻ നേര്സാക്ഷ്യമായി .
ബാല്യ കൗമാര യൌവ്വന കാലമോ
നിയതി നല്കീടുന്ന ആവർത്തനങ്ങൾ
അവനവനവനാത്മ  ചെയ്തികളാലെ
തിരികെ നേടിടുന്നു മാനുഷ ജന്മം
ഒന്നിന് പത്തായി പ്രതികാരിയാകുവാൻ
എന്നും ദിനം കാക്കും മാനുഷജന്മം.

ഒരു ചിന്ത...

എന്‍റെ  ഗുരുവായൂരപ്പാ!!!!!!!! ഓരോരോ മനസ്സില്‍ ഓരോരോ സമയത്ത് എന്തെന്തു ചിന്തകളാ  തോന്നുക? ഇന്ന് സന്ധ്യാ സമയത്ത് അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നു  പോവുമ്പോള്‍ ഒരു കുറിഞ്ഞി പൂച്ച വഴിയരികില്‍ ഒരു വീട്ടുകാരിയുടെ ഗൌരവത്തോടെ കാല് മടക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....കണ്ണുകളില്‍ എന്തോ  ഗാധമായി ചിന്തിക്കുന്ന ഭാവം...ഞാന്‍ അപ്പൊ അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല ,സന്ധ്യക്ക്‌ ക്ഷേത്ര ദര്‍ശനത്തിനു പോയിട്ട് കണ്ട  പൂച്ചകളെ നോക്കി നിന്നാല്‍ ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞു പോവുമല്ലോ എന്നോര്‍ത്തപ്പോ അറിയാതെ കാലുകള്‍ക്ക് വേഗത കൂടി .....പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടോ...ആ കുറിഞ്ഞി  പൂച്ചയും  അവളുടെ ചിന്തകള്‍ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് പോയിരുന്നില്ല....ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞു അതെ വഴിയിലൂടെ തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ അറിയാതെ എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ വീണ്ടും കുറിഞ്ഞിയെ  തിരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..അതേ വീട്ടുമുറ്റതെത്തിയപ്പോ ഞാന്‍ വീണ്ടും കണ്ടു ആ പൂച്ചയെ...സന്ധ്യയായെങ്കിലും എനിക്ക് അവ്ടെത്തന്നെ നില്‍ക്കാനാണ് തോന്നിയത് എന്തിനാണവള്‍ അവ്ടെത്തന്നെ അങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതെന്നരിയണമല്ലോ...ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞില്ല ,രണ്ടു  പഞ്ഞിക്കെട്ടു പോലുള്ള പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ദൂരെ നിന്നും  ഓടിവന്നു ...ഒപ്പം  മറ്റൊരു പൂച്ചയും... ഉടനെ തന്നെ നമ്മുടെ കുറിഞ്ഞി അവര്‍ക്കൊപ്പം  വീട്ടിലേക്കു കയറിപ്പോയി...എന്തായിരുന്നിരിക്കാം കുറിഞ്ഞിപ്പൂച്ച ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ?അവളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളാണോ അത്? ഒപ്പം വന്ന പൂച്ചയും കുറിഞ്ഞിയും തമ്മിലെന്ത ബന്ധം..???അറീല്ല ....ആരോട് ചോദിയ്ക്കാന്‍ ????തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോഴും,ശ്ശൊ അല്ല ഓടുമ്പോഴും  എന്‍റെ ചിന്ത അതായിരുന്നു... 

എനിക്കായി മാത്രം..

ഇനിയെനിക്കുള്ളഏഴു    ജന്മതിലുമെന്പാതി നീ തന്നെ വേണം,
ഇനിഞാന്‍ കുറിക്കുന്ന സങ്കല്പ്പമോക്കെവേ നീയെന്ന പ്രണയമാവേണം...
മരണമാം സത്യവും ജീവനാം മിഥ്യയും ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്നായിത്തീരാം  ..

എന്നിലെ  വെട്ടമായ് ഞാന്‍ കാണുമെന്‍ താലി നിന്നിലെ ഞാനായി മാറാം ..

ഇലയില്‍  തുളുമ്പുന്ന മഞ്ഞുനീര്‍ തുള്ളി തന്‍ സ്നിഗ്ദ്ധത പോലെ  നീ എന്നും-

മുല്ലവള്ളിക്കു തേന്‍ മാവെന്നപോലെയേ എന്നുമെന്‍ ഗന്ധമാവേണം
എങ്കിലുമെന്‍ മനം അറിയാതെ പോകിലോ കൊഴിയുവാനാനെനിക്കിഷ്ടം,
മഞ്ഞിന്റെ കുളിരിലും പരിഭവം ചൊല്ലുന്ന ഇലതന്റെ   ഇഷ്ടത്തെ പോലെ...

 

എന്തിനായ് ............

എന്തിനു നീ നിന്‍റെ കൈവിരല്‍ തുമ്പിനാല്‍ -
നിദ്രയില്‍ വീണയെ തൊട്ടുണര്‍ത്തി?
എന്തിനു നീയതിന്‍ തന്ത്രികളില്‍ മന്ദം,
പ്രണയ നീലാംബരി രാഗം മീട്ടി...?