മരണത്തിന്റെ ശീർഷകങ്ങൾ

ചന്ദന ഗന്ധത്തിൽ വീടും തൊടികളും ബന്ധുര ജാലത്തിൽ എൻ മൃത സ്വത്വവും എന്നുടെ വേർപാടിൽ പ്രിയരിൽ മിഴികളും വല്കൃതമാവുന്ന മരണമാം പൂരണം . ആടയാഭരണങ്ങൾ അലംകാരമായിടാ - പുറംമോടി നിർദ്ദയം ചിതയിലായെരിയുന്ന , അഹന്തയും സഹനവും അസ്തിത്വമടയുന്ന ലോകൈക സത്യമാം സമസ്യയത്രെയിത് . ദാനമാം ശീലം നിൻ ബന്ധുത്വമാർനിടും ക്ഷമയോ നിനക്കായി തർപ്പണം ചെയ്തിടും സ്നേഹമോ എന്നുമേ പ്രാർഥനയായിടും നീയിന്നു ചെയ്തിടും കർമഫലം പോലെ. നിഴലുപൊലുപമിക്കും മൃത്യുവ്വിന്നെ ചിലർ നിഴലുമാ ഇരവിലോ മറയുമെന്നാകിലൊ , ഇനിയെത്ര നാളുകൾ നിവസിക്കാനാവുമെന്നി - നിയാർക്കു കരുതുവാൻ ആവുകില്ലെങ്കിലും. മരണത്തെപ്പോലെ മഹത്തരമായെന്തു മരണമല്ലാതെന്തു ഭൂമിയിൽ ചൊല്ലുവാൻ ഓർമ്മകൾ തല്ലിപ്പതം വരുത്തീടുവാൻ കെൽപ്പുള്ളോരായുധമൊ മറവി ????

ബുദ്ധൻ ചിരിക്കുന്നു

കർമ നിരതനായിരുന്നു ബുദ്ധൻ
 വാക്കുകളിൽ പ്രബുദ്ധത വരും വരെ,!
പ്രക്ഷുബ്ധതയേ പ്രബുദ്ധത തീണ്ടിയപ്പോൾ ,
 മുണ്ട  ശിരസ്സനായ് 'ബോധി'യേറി !
ഇന്നെന്നിലേറിയചിന്തക്കാടുകളിൽ
നാളെ നിന്റെ പെറെടുത്തിടാം ...
ബുദ്ധനോതുന്നു ,,
ജീവിതമെന്നതൊരു നിലനില്പ്പാവുകിൽ
ജീവനെന്നത് പുറംച്ചട്ടയാവുന്നതെങ്ങിനെ ?
ഉള്ളിലൊരു കടലു പേറുന്നവൻ ,
ഉണ്മകൊണ്ടൊരു വചനമുണ്ടാക്കുകിൽ
ഉത്തമമായ കാര്യമെന്നകിലും
ഉദ്ധരിച്ചിടാൻ മടിക്കുന്നു മാനവർ
മർത്യ ജന്മമെന്നും ഒളിച്ചോട്ടമാണ് ,
മനസ്സിൻ വിഹ്വലതകൾ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പടര്ത്തുന്ന
സിദ്ധി പകര്ന്നു കിട്ടിയവർ !!
തോല്വിയെന്നും ജയിക്കുന്നവന്റെ പരാജയമാണ് !
അതറിയുന്നവൻ ചിരിക്കുന്നു
 ബുദ്ധനിൽ കണ്ട അതെ ചിരി !!

നൊമ്പരം

വാക്കുകളിൽ ചാലിച്ച് നിറം നഷ്ടപ്പെടാത്ത
സ്നേഹമെന്നും മനസ്സിന്റെ വര്ണക്കൂട്ടിലുണ്ടാകുമെങ്കിൽ ,
അഭ്രപാളികളെ തോല്പ്പിക്കും വിധമുള്ള
നിന് നിറഞ്ഞാട്ടങ്ങൾ എന്‍റെ കണ്ണുകൾക്ക്‌ മാത്രമുള്ള
ചായക്കൂട്ടുകളാണ്
മനസ്സിൽ തൊടാത്ത വെറും നിറഭേദങ്ങൾ!!
 പച്ചിലകൾ ഒരിക്കലും അറിയുന്നില്ലാ 
കൊഴിഞ്ഞിലയോടുള്ള മരത്തിന്റെ പ്രണയം....
ഒടുങ്ങാത്ത നൊമ്പരം...
അറിയുന്ന നാൾ ഒഴിഞ്ഞു പോവുന്നു..
കൊഴിഞ്ഞൊരു വസന്തം ചേരുന്ന , മണ്ണിന്റെ മനസ്സിലേക്ക്...

സങ്കല്പങ്ങൾ

മയക്കത്തിനും ബോധത്തിനുമിടയിലുള്ള അകലം
വെറും സ്വപ്നങ്ങളുടെത് മാത്രം !
 അളവുകോലില്ലാത്ത ,
യാത്രയുടെ ദൂര വേഗങ്ങളും -
ഗതി വിഗതികളുടെ കടിഞ്ഞാണിടാത്ത ചിന്തകളും പേറുന്ന
 മനസ്സിന്റെ തോന്ന്യാസ യാത്ര !
അവിടെ ഒരു കുടക്കീഴിൽ നിന്‍റെ സങ്കല്പ്പങ്ങളിലെ ഞാൻ !
എനിക്കവ പണ്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ,
സങ്കല്പങ്ങൾ !
അല്ലെങ്കിലും എരിയുന്ന ഉടലിന്  
ഒരു കുടം വെള്ളം പോലും അമൃതല്ലേ ,
എങ്കിൽ എനിക്ക് നീ വർഷമാണ്‌ ,
ഒരു തുള്ളിക്കൊരു കുടം പെയ്യുന്ന ,
എന്നിലെ താപത്തെ നിന്നിലെക്കാവഹിക്കുന്ന 'സ്നേഹ വര്ഷം !

പുനര്ജ്ജനികൾ

മുറിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മുറിയുന്നത്‌ ഞാനെങ്കിലും
നോവുന്നത് നിനക്കെന്നറിയാതെയല്ല,
മുറിയുന്നതെന്നിലെ കാതൽ കാട്ടുവാനെങ്കിൽ ,
നീ നോവതെന്തിനു ?
പൊട്ടിമുളച്ചു പൊന്തിവരും ഞാൻ
വീണ്ടും നിന്നോട് ചേരുവാൻ ,
എന്നിലകൾ നിന്നിൽ പ്രണയം പൊഴിക്കുവാൻ ,
കാറ്റുവന്നു തൊട്ടതിനും
വെയിൽ വന്നു പൊള്ളിയതിനും
നിന്‍റെ നെഞ്ചിലെ കുളിരിൽ സ്വയമലിഞ്ഞു മറന്നു ഞാൻ ,
ഇനി എനിക്കൊന്നുറങ്ങണം നിന്‍റെ മടിത്തട്ടിൽ ,
ശാന്തമായി....
ഒരു വിത്തിലെൻ ജീവൻ അടച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്  ,
അതും നിൻ നെഞ്ചിലേ ക്കെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ,
വീണ്ടുമൊരു വസന്തകാലത്ത് നിൻ ഗന്ധമേറ്റുണരുവാൻ ,
വാർധക്യത്തെ പടിവാതിൽ പുറം നിർത്തിക്കൊണ്ട് ,
നമ്മുടെ പ്രണയമനശ്വരമാക്കുവാൻ ,
ഞാനെന്നെ കൂടുമാറ്റം നടത്തിടാം ..
നിന്നിൽ സ്വയം സമര്പ്പിച്ച്ചൊരു
പ്രണയനിദ്ര പൂകട്ടെ ഞാൻ..

കാലത്തിന്റെ ചവിട്ടുപടി

കാലത്തിന്റെ ചവിട്ടുപടി
-------------------------
ജീവന്‍റെ വിത്ത്‌ ഉദരത്തിലേറ്റി
ജീവനാം സ്വത്തായി ഹൃദയത്തിലേറ്റി,
സ്നേഹമാം നീരൂട്ടി ,
മനുഷ്യക്കൊലമെത്തിച്ചവരിന്നെവിടെ ?
കാലമോ നിയതിയോ
 അച്ഛനമ്മയെന്നു പേരിട്ടുപെക്ഷിച്ചവർ !!
പത്തിന് കണക്കെടുക്കാത്തവർ ,
വളര്ച്ചയുടെ വിളവെടുക്കാത്തവർ ,
കാലച്ചക്രമുരുളും ,
നിൻ ചെയ്തികൾ നിന്‍റെ കണക്കെടുക്കട്ടെ!
നീ മറന്നവർ നിന്നെയോര്ത്തു നോവുമ്പോൾ ,
കേവലം ചവിട്ടുപടിയായ് മാത്രം അടങ്ങും നീ !
കാലത്തിന്റെ ചവിട്ടുപടി !!
നിയതിയിലേക്കുള്ള കവാടമായി ഞാനും !!
ഒഴിവാക്കപെടില്ല നമ്മൾ -
മൂല്യത്തിൽ നിന്നും മൂല്ല്യച്ച്യുതിയിൽ നിന്നും !
ചെയ്തികൾ നന്നെങ്കിൽ, കാവല്ക്കാരായിടാം !!
പ്രപഞ്ചത്തിൻ കാവൽക്കാർ !!
നന്മയുടെ വിലയിടാം ,
അന്ന് നമ്മെ പ്രപഞ്ചം വിളിക്കുന്നത്‌ 'മക്കൾ' എന്നാവും !
കാലചക്രം ഏകദൈശിയല്ല !!
നീയും ഞാനും ഇന്നത്തെ നമ്മളും കാലമെത്തുമ്പോൾ,
നീയാവും ഞാനാവും !!
മരണമാം ഏക സത്യത്തിൻ കൂട്ട് ,
നിനക്ക് ഞാനെന്നുമെനിക്കു നീയെന്നും ഭ്രമങ്ങൾ മാത്രം.
കാലത്തിന്റെ ഘടികാരസൂചികൾ ,
നിൻ ചെയ്തികളിലെക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങും!
സ്വത്വം വലയം ചെയ്ത ചിന്തകളിൽ,
അക്കങ്ങൾ മായ്ക്കപ്പെടും മുന്നേ കൂടണയാം !!
 അവലംബം :വൃദ്ധ സദനം ,current affairs.

പൂരകങ്ങൾ

നിണത്തിൻ തണുവെന്നിലെ പെണ്ണിന്റെ
പ്രതിഫലനമായിരുന്നു
ഇളം നോവായ്‌ ഞാനറിഞ്ഞ ,
ആ വിലക്കപ്പെട്ട സ്വാതന്ത്രമെനിക്കു -
നിഷേധങ്ങളിലെക്കുള്ള ക്ഷണകത്തായിരുന്നു !!
എന്നിലെ പെണ്ണിനെ പക്വയാക്കെണ്ടിയിരിക്കുന്നു, !
സമത്വമെങ്കിലും അസമത്വമാം- ചിലത്
പുരുഷനൊപ്പം സ്ത്രീക്കെത്തുവാനാവാത്ത പരിവര്ത്തനം.
നിണത്തിന്റെ വഴുക്കളിൽ കാലിടറും പെണ്ണെ നിനക്ക് ,
കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട് നിന്നെയൊരു- കാലം
നിന്നിലെ അതൃപ്തികൾ ചിതകൂട്ടിയെരിക്കുവാൻ,
നിന്നിലെ പെണ്ണിനെ വിവസ്ത്രയാക്കീടുവാൻ
അതിജീവനം നിനക്ക് വിധിച്ച്ചതെങ്കിൽ-
നീ നിൻ പുരുഷനെ മാനിക്കും
അവൻ നിന്നിലഭിമാനിക്കും !!!
ആർത്തവം വില്ക്കുന്ന പെണ്ണെ ,
നിനക്കതിജീവനമില്ല!!
പുരുഷനോരിക്കലും ,
നിനക്കടിമയുമല്ല !
പ്രകൃതി നിയമബന്ധയാണ്,
പുരുഷൻ പ്രകൃതി പൂരകമെങ്കിൽ നിലനില്പ് തുല്യയാണ് നീ,
ഒരിക്കലുമവനു മേലെയല്ല, തുല്യയുമല്ല !
പ്രകൃതി, കാന്തിയാവുന്നത് പുരുഷനോട് ചെരുമ്പോളത്രേ!!!
ഒരു പ്രകൃതിക് ഒരുപുരുഷനെന്നു മതം,
മാറ്റിയെഴുത്തു നിന്റെ നാശത്തിനു !!
മറവികളല്ല നിൻ ചിലങ്കകൾ,
ആട്ട കഥകളിലെ വിലാപങ്ങളത്രേ !!
സ്വയം വേദനിച്ചു പിടയുന്ന വിലാപങ്ങൾ .

അക്ഷരങ്ങൾ ചുവക്കുമ്പോൾ

 
ചോരതിങ്ങി മരവിച്ചടഞ്ഞൊരാ 
നാസികയ്ക്കുംഗന്ധമേ   വേണ്ടിനി 
കണ്ണുനീരിലും ചുടുചോര കാണുംപോൾ
കാഴ്ച്ചപോലുമേ അയിത്തമായീടുന്നു 
നെഞ്ച് തേങ്ങുന്ന നൊമ്പരചീള് കൾ 
കഞ്ചുകത്തിനും ഭാരമേറ്റീടവേ , 
കണ്ടുകൂടിനി  ഈ കാഴ്ച്ചപോലോന്നു 
മൃത്യുവെത്തുന്ന നാളിടം തൊടുകിലും  !
നെഞ്ച് നേരെ ഉയർനൊരാ തുപ്പാക്കി 
ഏതുനെരമോ തീയുതിർക്കീടിലും 
എന്നതോര്ത്തവർ ഭീതിയായ് നില്ക്കവേ 
അമ്മ തന്മുഖം ഓർത്തു കാണില്ലയൊ ?
ഏതു പേടിക്കും അമ്മതൻ നെഞ്ചകം 
ആനവാലുപൊൽ ധൈര്യമെകുന്നതെ-
ന്നോര്ത്തു  വീഴുന്ന കണ്നീര്തുടക്കുവാൻ 
ഏതോരമ്മയും മറവിയാൽ മൂടിടും!
ശത്രു രാജ്യമോ ഏതുമായീടിലും, 
കുഞ്ഞു വേദന പ്രാണൻ പറിച്ചിടും ! 
കൂട്ടമായിട്ടിന്നനക്കമറ്റീടുന്ന  
കാഴ്ച്ചയെങ്കിലോ ദുസ്സഹം ഭീകരം !
ജീവിതകാല സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയും 
മരുവിലാക്കിയിന്നവർ വാസന്ത -
സീമ എന്നേക്കും പടിതന്റെ അതിരിടാൻ
വൈതരണിക്കൊരു നനവിൻ നിണമിട്ടു !!
പാല് പുഞ്ചിരി തൂവി വിടചൊല്ലി ,
പാണ പായയിൽ വന്നങ്ങു ചേർന്നു നീ
പുഞ്ചിരി തൂവി നില്ക്കുന്നു നക്ഷത്ര
കുഞ്ഞുങ്ങളെന്നു അർഥമങ്ങൊത്ത പോൽ
പാതി മിച്ചംവെച്ചൊരു  പാല്ഗ്ലാസ്സു -
സ്നേഹമോടമ്മ നുകർന്ന് കുടിക്കുവാൻ
ഏതു നാൾ വരെ കാത്തിരുന്നീടുവാൻ ?
ഏതു നാൾ വരെ മിഴിവാർത്തുറങ്ങണം ?
ഒന്നുരണ്ടു മനസ്സല്ല നിങ്ങളാൽ
കോടിനാളിന്റെ സാഫല്യമേ നാളിൽ
തോക്ക് തുപ്പിയ ചൂടിൻ കരുത്തിനാൽ
നീറ്റിച്ചുട്ടതെന്നോർക്ക നീ രാക്ഷസാ !
നിന്റെ നേരെ നിറയോഴിചീടുവാൻ
ആയുധമായി അവക്കൊപ്പമുള്ളതോ ,
നാളിതുകൊണ്ട് സ്വരുക്കൂട്ടി വെചോരാ   നീതിയേറിടും അനശ്വരമായതാം ,
ലോകസാക്ഷിയാം  അക്ഷരപ്പൊട്ടുകൾ !
ആയുധമേന്തും ധൈര്യശാലിക്കുമുൻ-
വന്നുകൂടില്ലോരിക്കലും പാരിതിൽ
നാരികള്‍ ഒട്ടു  പിഞ്ചുപൈതങ്ങളും
നട്ടെല്ലില്ലാത്ത ഭീരുക്കൾക്കല്ലാതെ !!

ഇനി അതടഞ്ഞുകിടക്കട്ടെ

അടയ്ക്കാത്ത വാതിലുകളിലൊരു-
കൊളുത്തു വെയ്ക്കണം,
ഇനി അതടഞ്ഞുകിടക്കട്ടെ!
സ്നേഹത്തിന്റെ നൂൽ പ്രകാശം പൊലും-
ഞാൻ സൂര്യന്  കൊടുക്കില്ല
ഇനി അതെന്റെത്‌ മാത്രമാണ്!
സൂര്യനു കാത്തിരിക്കാനും പുഞ്ചിരിക്കാനും
അവളുണ്ട്-
ആ പീയൂഷ  സുന്ദരി
സൂര്യകാന്തി..
നിറവും വേഷവുമഴിച്ച്ചു വെച്ചാ -
ജാരൻ ചന്ദ്രമുഖമേന്തി വരുന്നു
ആ കാമുകിക്കും പ്രണയഭാവം-
ഇരുട്ടിലെ സുഗന്ധിയാം
കമലാമുഖി!
പിന്നെന്തിനിന്നു ഞാനെൻ പ്രണയ
പ്രകാശമാ-
സൂര്യനു വേണ്ടി കാത്തു വയ്ക്കണം ?
കണ്ണുകൾ  വേണ്ടിനി
ആ കള്ള കാമുകനെ കാണാനല്ലേ?
കാതുകൾ വേണ്ടാ മുളം കാറ്റിൽ
അവനാ സ്വരസുന്ദരി കൾക്കു -
മന്ത്ര ദീക്ഷകൊടുത്തി ട്ടുണ്ടാവും-
വശ്യമന്ത്രദീക്ഷ !!!
നാസികകളും പൊത്തി വെയ്ക്കണം
മുല്ലപ്പൂക്കളൊക്കെ അവന്റെ
ഗന്ധമണിയുന്നവരല്ലേ ?
അദൃശ്യയായെന്നെ ഈ
പാർഷാദരെങ്ങിനെ കണ്ടെത്തിടും?
ഞാനിന്നു കെട്ടിമെനഞ്ഞു സ്വര്ണ്ണം
പൂശിയ കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്നും
സ്വാതന്ത്രത്തിന്റെ പരുദീസയിലല്ലേ ?

തലമുറകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം 


ആലിംഗനങ്ങളും അന്തര്ഗതങ്ങളും
അന്ത:പ്പുരത്തിൽ ഒതുങ്ങാതെയാകവേ,
കരക്കു-മാകടലിന്നും ചുംബിച്ചു ചേരുവാൻ
നാണമോ ലജ്ജയോ വേണ്ടാതെയാവുകിൽ,
ഇങ്ങനെ ചേര്ന്നിടാം ചുണ്ടുകൾ തമ്മിലീ തെരുവിന്റെ മധ്യത്തിൽ 
സമരായുധങ്ങളായ് ?
നാളെ ഇ തെരുവിലെ ചുംബനം നമ്മളിൻ ,
മകളുടെ നാവിലെ സ്വാതന്ത്ര്യമാകവെ , 
വ്യഖ്യാനമോതിടും കാലത്തും
നമ്മളീ സ്വാതന്ത്ര്യ  സിദ്ധാന്തം പിന്തുടര്നീടുമോ ?
പെണ്ണിന്റെ മാനവും ,
ആത്മാഭിമാനവും
ആണിൻ യുവത്വവും 
കരുതൽ  സുരക്ഷയും  
തെരുവിലെ വെട്ടത്തിൽ ഇരുട്ടിലാക്കീടണോ?
ഭാരത പൈതൃകം ഒന്നുമാത്രം കൊണ്ടു
ഭാരത സ്ത്രീകളെ നമിച്ചിടുന്നീ ലോകം 
ഭാരത സ്‌ത്രീകൾ തൻ ഭാവശുദ്ധിയെന്നു
പാണന്റെ പാട്ടിലെ പഴങ്കഥ യാവുമൊ ?
മാറു മറച്ചിടാൻ സമരമുണ്ടായിതാ 
നഗ്നയായി ചരിക്കുവാൻ സമരമാര്നീടുന്നു !!
കലികാലമെന്തെന്നു അറിഞ്ഞിടുന്നൂ ലോകം! 
തലമുറ മാറ്റിടും ചിന്തയും നീതിയും!....

മാനവികത

എന്നിലെ എന്നെ കളവുപോയെങ്കിലും
കിട്ടിടാമേകിടാം സ്വസ്ഥമായീടുകിൽ
അവാച്യ വാച്യ അരക്കില്ലമൊന്നിലൊ
കാപട്യമെത്തുന്ന സ്വാർഥമാംചിരിയിലോ
എവിടെ ഞാനിന്നെന്റെ സ്വത്വം തിരഞ്ഞിടും ?
ഉചിതമായൊരു കാലത്തിനൊടുവിലായ്
 സഫലമായ് തീര്ന്നിടും ചക്രം നിലക്കുകിൽ ..
അന്നെന്നിലാളുന്ന പ്രാണനെ  അവ്വിധം
എന്ചിതയെന്നാവും ഒറ്റപ്പെടുത്തുക.
തരിക നീ ഒരുകാലം എന്നിലെ ഉറവയിൽ
പൊട്ടിയടർത്തിയ സ്നേഹമാം വിത്തിനെ
കാലങ്ങളേറെ കഴിഞ്ഞുപോയിടവെ
നീറ്റിലെ കല്ലുകൾ പോലവേ തന്നെയായ്
മാർദ്ദവമെറുന്ന ഓർമ്മകൾക്കൊക്കെയും
നിന്നിലെ നിന്നെയിന്നെത്തുവാനായിടും.
ഓർമകൾക്കുളള  സുഗന്ധങ്ങളത്രയും
സ്വത്ത്വപുഷ്പങ്ങൾ കൊഴിയാത്തവർക്കത്രേ 

ചിതയിലൊരോർമ്മ

പണ്ട് ഞാൻ ചൊല്ലിയ കവിതകളൊന്നിലായ്
അച്ഛന്റെ വേർപാടു നൊന്തിരുന്നു
 ഞാനോ മറ്റാരുമേ  കാണുന്ന  മുന്നിലേ
വെക്കമായി ചിരികൊണ്ട് മായ്ച്ചിരുന്നു
കവിതകൾ വരികളിൽ നർത്തനം ചെയ്യവേ,
കവിയുടെ വേദന ചൊല്ലിവാർന്നീടവേ ,
ബാല്യകാലത്തിലെ നിയതിയിൽ നിണം വീണ-
ബാലന്റെ വേദന ഞാനറിഞ്ഞു.
ആത്മാവിലെ ആ ചിത എന്റെ  നെഞ്ചിലോ
ഒരു നെരിപ്പോടായി നീറിടുന്നു
ബാലിക യൗവ്വനം തൊട്ടിടും കാലത്തിൽ
സുരക്ഷയാളുന്നതും അച്ഛനല്ലേ?
ആ കാവലാളന്നെ ഇല്ലാതെയാവുകിൽ -
എന്തുണ്ടവൾക്കന്നു ഭയമകറ്റാൻ?
പിന്നെ നല് മാർഗങ്ങൾ കാട്ടി തുണക്കുവാൻ
അമ്മതൻ ജീവന ഭാരം കുറയ്ക്കുവാൻ
അനുജനോ ആദ്യത്തെ മാഷായി മാറുവാൻ
അരികിലായി ഇല്ലയന്നച്ഛന്റെ സാന്ത്വനം
മെല്ലൊന്നു തേങ്ങിക്കരഞ്ഞുനോവാറ്റുവാൻ
ആശപോലും വിട്ടു കൂടണഞ്ഞന്നാളിൽ
ഇനിയെന്ത് ഭാവിയെന്നോർത്തു വിറങ്ങലി -
ച്ചാകേ പകച്ചങ്ങുനിന്നുപോയന്നുഞാൻ .
പ്രായം കവിഞ്ഞൊരു പക്വത സ്വന്തമായി
ഏകിയതോ വിധിയുടയോന്റെ  കൗശലം
പിന്നെ തണൽ  തേടി മേഞ്ഞെന്റെ ദു:ഖമോ
വിസ്മൃതിക്കുള്ളിൽ  കുടിയിരുന്നീടവേ ,
അരക്ഷിത ചിന്തകൾ പിണംചൂടി പിന്നെയും
യൗവ്വനതീഷ്ണയാൽ  നീറിയപ്പോൾ
ബന്ധുവും ബന്ധവും ബന്ധിതമായന്നു -
ദർദ്ദുരഭാരത്താൽ വീങ്ങിയപ്പോൾ
ആ നാളിലായറിവു  വൃണിതമാം സത്യമെന്നാ -
രോരും പറയാതെ ഞാനറിഞ്ഞു .
പണമാണ്  ഭൂമിയിൽ ബാന്ധുത്വ തോതെന്നു -
പിണംപോലുമായളവിൽ  -
വിബാന്ധുവായ്  മാറിടും .
മറവികൾ മനുഷ്യന്നനുഗ്രഹമാകുമീ
നിമിഷങ്ങളത്രേ മരണവും മോക്ഷവും.
യൗവ്വനം പാണീഗ്രഹണത്തിലെക്കൊന്നു
കാൽ വെച്ചനാളുകൾ എത്ര ധന്യം !!
എങ്കിലുമാന്നാളും ഒരു വിങ്ങലാവുന്നു
അച്ഛനാം ചിത്രത്തെ കണ്ടിടുമ്പോൾ
ഒരു  വെറ്റ  പാക്കു  ഞാൻ മുന്നിൽ  വെച്ചു-
എൻ ഹൃദയത്തിൽ  ഒരു നാളം ഒരുക്കി വെച്ച്
അറിഞ്ഞു ഞാനെന്നിട്ടുമാ സ്നേഹ സാന്നിധ്യം
ഒരു ചെറു കാറ്റായനുഗ്രഹിയ്ക്കെ .
അന്നുതോട്ടീന്നോളമാ നിറ സാന്നിധ്യം -
സ്വപ്നമായെന്നിലെക്കെത്തിടുമ്പോൾ ,
മറ്റെങ്ങുമറിയാത്ത രക്ഷ ഞാനറിയുന്നു ,
പതിനെഴുവര്ഷങ്ങൾ പോയിടവേ ...

മരണത്തിലെ പ്രണയം

നിന്നുള്ളിൽ എൻപ്രണയമില്ലാതെയാകവെ ,
നിന്നിൽ  ഞാൻ വെറുമൊരു  മറവിയാൽ മറയവേ ,
ഓർമകൾക്കുള്ളിലോ പ്രണയമായ് മാറുവാൻ ,
മരണമാം പുഞ്ചിരി എന്നിലായ്  വിരിയട്ടെ !!!

എൻ മൃത്യുയന്നാളിൽ വന്നണഞ്ഞീടുന്നു -
പ്രണയമേ നീയെന്നിൽ വേർപെടും നാളതിൽ
ഒരൊരൊ അണുവിലും  നീയാം ബലം നീക്കി ,
മൃത്യുതൻ തളർച്ചയോ പകരമായെത്തീടും .

പ്രാണനാം ആത്മാവ് വേർപെടും  മാത്രയിൽ
കണ്ടിടും ഞാനഹോ അശ്രുവിൻ തുള്ളിയായ്
നിൻ  നേത്രവക്കിൽനിന്നുതിർന്നു ഭൂവിലെക്കായി
പ്രളയമായ് വർഷിക്കും പ്രണയത്തിൻ തീവ്രത .

കൈ നീട്ടി വന്നു നിൻ കണ്‍കൾ തുടയ്ക്കുവാൻ
ഹൃത്തടം വല്ലാതെ മോഹിക്കുമാകിലും
മരണപാശത്താലെ ബന്ധിതമാകയാൽ
ചലനമറ്റിടുന്നു  ഭന്ജികയെന്നപോൽ

അരികെത്തുടിക്കുന്ന ആർത്തനാദങ്ങളിൽ
ഒന്നിലും മനമൊന്നുടക്കിയില്ലെങ്കിലും
കേവലം മരപ്പാവകണക്കായി മാറിയ
ആ മുഖം മാത്രമായെന്നിൽ വിതുമ്പുന്നു .

ചന്ദന ഗന്ധത്തിൽ വീടും തൊടികളും
ബന്ധുര ജാലത്തിൽ എൻ  മൃത സ്വത്വവും
എന്നുടെ  വേർപാടിൽ പ്രിയരിൽ മിഴികളും
വല്കൃതമാവുന്ന മരണമാം  പൂരണം .

ആടയാഭരണങ്ങൾ  അലംകാരമായിടാ -
സൌന്ദര്യ ചിന്തകൾ ചിതയിലായെരിയുന്ന ,
അഹന്തയും സഹനവും അസ്തിത്വമടയുന്ന
ലോകൈക സത്യമാം സമസ്യയത്രെയിത് .

ദാനമാം ശീലം നിൻ ബന്ധുത്വമാർനിടും
ക്ഷമയോ നിനക്കായി തർപ്പണം ചെയ്തിടും
സ്നേഹമോ എന്നുമേ പ്രാർഥനയായിടും
നീയിന്നു ചെയ്തിടും കർമഫലം പോലെ.

നിഴലുപൊലുപമിക്കും മൃത്യുവ്വിന്നെ ചിലർ
നിഴലുമാ ഇരവിലോ മറയുമെന്നാകിലൊ ,
ഇനിയെത്ര നാളുകൾ നിവസിക്കാനാവുമെന്നി -
നിയാർക്കു കരുതുവാൻ ആവുകില്ലായെടോ

മരണത്തെപ്പോലെ  മഹത്തരമായെന്തു
മരണമല്ലാതെന്തു ഭൂമിയിൽ  ചൊല്ലുവാൻ
ഓർമ്മകൾ തല്ലിപ്പതം വരുത്തീടുവാൻ
കെൽപ്പുള്ളോരായുധമൊ മറവി  ????

കാലവും നിയതിയും

ചൂരലും തെച്ചിയും തൊണ്ടിപ്പഴങ്ങളും
ആർത്തു വളരുന്ന കൈതതൻ കൂട്ടവും
പിന്നെ പ്രമാണത്തോടമ്പേയുലയുന്ന
പാലയും അത്തിയും യക്ഷിപ്പനകളും
വയലും വരമ്പും ആമ്പലിൻ ജാലവും
തൊടിയും തൈമാവും മാമ്പഴമധുരവും
കാവിലെ സർപ്പവും   ദൈവത്തറകളും
ഉറഞ്ഞു നിറഞ്ഞാടും ബാല്ല്യത്തിനോർമകൾ

ബാല്യം മുഖം മൂടി തന്നു തുടങ്ങിയ
കൌമാരകാലമോ കൌതുകപൂരിതം
പ്രണയവും വിരഹവും സൌഹൃദവൃന്ദവും
ഓർത്തുച്ചുടുക്കുന്നുവോർമകളോരോന്നായ്‌


സുന്ദരനെന്നോ ഞാൻ സുന്ദരിയെന്നോ
തോന്നാതെ തോന്നിടും യൌവ്വനമോഹങ്ങൾ
തല്പ്പങ്ങളാശു  മനോകല്പ്പനക്കൂട്ടായി
കണ്കളിലെന്നെക്കും  രാഗവിന്യാസവും
ചൊല്ലാതെ ചൊല്ലുന്ന കണ്ണിമയാലെ ,
കൊല്ലാതെ കൊല്ലുന്ന പെണ്മണിയായും
കാണാതെ കാണുന്ന കാഴ്ച്ചകളാലെ
തൊടാതെ തോട്ടീടുന്നുവാണിൻ യുവത്വം


ജീവിതം മദ്ധ്യാഹ്ന നേരമടുക്കെ
സന്താപം തീരുവാൻ മധുസേവ മുഖ്യം
കാണാതെ കൂട്ടായി വന്നിടുമാക്ഷണം
മൃത്യുവാം സഹചാരി പുഞ്ചിരിയോടെ

വാര്ധക്യകാലമോ പുനരൊരു ബാല്യം
ഓർമ്മകൾ മരവിക്കും,ബുദ്ധിതൻ ബാല്യം
വീണും തളര്ന്നും പിടിച്ചു നടന്നും
അന്ത്യമാം കാലത്തെ കാത്തിരിക്കുന്നൂ

ഇവ്വിധമുള്ളോരു   വേഷപ്പകർച്ചകൾ
മാനുഷ ജന്മത്തിൻ നേര്സാക്ഷ്യമായി .
ബാല്യ കൗമാര യൌവ്വന കാലമോ
നിയതി നല്കീടുന്ന ആവർത്തനങ്ങൾ
അവനവനവനാത്മ  ചെയ്തികളാലെ
തിരികെ നേടിടുന്നു മാനുഷ ജന്മം
ഒന്നിന് പത്തായി പ്രതികാരിയാകുവാൻ
എന്നും ദിനം കാക്കും മാനുഷജന്മം.

ഒരു ചിന്ത...

എന്‍റെ  ഗുരുവായൂരപ്പാ!!!!!!!! ഓരോരോ മനസ്സില്‍ ഓരോരോ സമയത്ത് എന്തെന്തു ചിന്തകളാ  തോന്നുക? ഇന്ന് സന്ധ്യാ സമയത്ത് അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നു  പോവുമ്പോള്‍ ഒരു കുറിഞ്ഞി പൂച്ച വഴിയരികില്‍ ഒരു വീട്ടുകാരിയുടെ ഗൌരവത്തോടെ കാല് മടക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....കണ്ണുകളില്‍ എന്തോ  ഗാധമായി ചിന്തിക്കുന്ന ഭാവം...ഞാന്‍ അപ്പൊ അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല ,സന്ധ്യക്ക്‌ ക്ഷേത്ര ദര്‍ശനത്തിനു പോയിട്ട് കണ്ട  പൂച്ചകളെ നോക്കി നിന്നാല്‍ ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞു പോവുമല്ലോ എന്നോര്‍ത്തപ്പോ അറിയാതെ കാലുകള്‍ക്ക് വേഗത കൂടി .....പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടോ...ആ കുറിഞ്ഞി  പൂച്ചയും  അവളുടെ ചിന്തകള്‍ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് പോയിരുന്നില്ല....ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞു അതെ വഴിയിലൂടെ തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ അറിയാതെ എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ വീണ്ടും കുറിഞ്ഞിയെ  തിരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..അതേ വീട്ടുമുറ്റതെത്തിയപ്പോ ഞാന്‍ വീണ്ടും കണ്ടു ആ പൂച്ചയെ...സന്ധ്യയായെങ്കിലും എനിക്ക് അവ്ടെത്തന്നെ നില്‍ക്കാനാണ് തോന്നിയത് എന്തിനാണവള്‍ അവ്ടെത്തന്നെ അങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതെന്നരിയണമല്ലോ...ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞില്ല ,രണ്ടു  പഞ്ഞിക്കെട്ടു പോലുള്ള പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ദൂരെ നിന്നും  ഓടിവന്നു ...ഒപ്പം  മറ്റൊരു പൂച്ചയും... ഉടനെ തന്നെ നമ്മുടെ കുറിഞ്ഞി അവര്‍ക്കൊപ്പം  വീട്ടിലേക്കു കയറിപ്പോയി...എന്തായിരുന്നിരിക്കാം കുറിഞ്ഞിപ്പൂച്ച ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ?അവളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളാണോ അത്? ഒപ്പം വന്ന പൂച്ചയും കുറിഞ്ഞിയും തമ്മിലെന്ത ബന്ധം..???അറീല്ല ....ആരോട് ചോദിയ്ക്കാന്‍ ????തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോഴും,ശ്ശൊ അല്ല ഓടുമ്പോഴും  എന്‍റെ ചിന്ത അതായിരുന്നു... 

എനിക്കായി മാത്രം..

ഇനിയെനിക്കുള്ളഏഴു    ജന്മതിലുമെന്പാതി നീ തന്നെ വേണം,
ഇനിഞാന്‍ കുറിക്കുന്ന സങ്കല്പ്പമോക്കെവേ നീയെന്ന പ്രണയമാവേണം...
മരണമാം സത്യവും ജീവനാം മിഥ്യയും ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്നായിത്തീരാം  ..

എന്നിലെ  വെട്ടമായ് ഞാന്‍ കാണുമെന്‍ താലി നിന്നിലെ ഞാനായി മാറാം ..

ഇലയില്‍  തുളുമ്പുന്ന മഞ്ഞുനീര്‍ തുള്ളി തന്‍ സ്നിഗ്ദ്ധത പോലെ  നീ എന്നും-

മുല്ലവള്ളിക്കു തേന്‍ മാവെന്നപോലെയേ എന്നുമെന്‍ ഗന്ധമാവേണം
എങ്കിലുമെന്‍ മനം അറിയാതെ പോകിലോ കൊഴിയുവാനാനെനിക്കിഷ്ടം,
മഞ്ഞിന്റെ കുളിരിലും പരിഭവം ചൊല്ലുന്ന ഇലതന്റെ   ഇഷ്ടത്തെ പോലെ...

 

എന്തിനായ് ............

എന്തിനു നീ നിന്‍റെ കൈവിരല്‍ തുമ്പിനാല്‍ -
നിദ്രയില്‍ വീണയെ തൊട്ടുണര്‍ത്തി?
എന്തിനു നീയതിന്‍ തന്ത്രികളില്‍ മന്ദം,
പ്രണയ നീലാംബരി രാഗം മീട്ടി...?

സ്ത്രീത്വം

രതിയാണ് സ്ത്രീയിലായ് കാണുന്ന ഗുണമെങ്കില്‍ ,
കാമിനിയല്ലവള്‍ കമലയുമല്ലവള്‍ 
നിന്‍ നിശാക്കൂട്ടായി മാത്രമായുള്ളോരു  -
കേവലം മാംസത്തിന്‍ സുഖഭോഗവസ്തു ..



തന്‍റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പെറ്റു പോറ്റുന്നവള്‍ 
ജീവന്‍റെ രക്തമാം മുലപ്പാല് നല്‍കിയായ്
സ്വം മറന്നിട്ടവള്‍ ത്വം സ്വീകരിക്കുന്നു 
സ്വയമേ ഉരുകുന്ന കര്‍പ്പൂരമെന്നപോല്‍


സ്ത്രീയെ,സ്വയം തീര്‍ത്ത ജയിലഴിക്കുള്ളില്‍ നീ,
തളക്കുന്നു നിന്‍ ജന്മ വര്‍ണ്നാര്‍ദ്ര  ലോകത്തെ,
വിണ്ണിലെ ഇന്ദ്ര ധനുസ്സുകൊന്ടെന്നും നീ 
നിന്നിലെ മോഹത്തിന്‍ രക്ഷയേകുന്നുവോ ?


ജായയായ് നീയെന്നും സൌഖ്യമേകുമ്പോഴും
തായയായ്  മാറും നിന്‍ പൈതലിന്നരികിലായ്
ആമോദമെന്നും നിന്‍ പാതി തന്‍ വിജയവും 
ആനന്ദം നേടും നീ മാതൃത്വ പദവിയില്‍.


പാഞ്ചാലിയായി സര്‍വം സഹിച്ചതും -
ശ്രീ രാമനൊപ്പം വനത്തില്‍ വസിച്ചതും,
സൌമിത്രീ പത്നിയായ് വിരഹിണിയായതും ,
സത്യവതിയായന്നു പതിവൃതയായതും,
വികട സാരസ്വത്തില്‍ മന്ഥരയായതും,
സര്‍വവും നീ തന്നെ സ്ത്രീയാം സമസ്യയേ.


പ്രകൃതിയും നീയുമിന്നോരുപോലെ ഭാവമാര്‍-
ന്നൂഴമകന്നെത്തും  പുതു മഴപോലെയും
അതിനനുനയമായി തെളിയുന്ന ഇളം വെയില്‍ 
നിന്‍ ചിരിക്കൂട്ടായുപമിച്ചു   കവികള്‍ .


മഴയുടെ സംഹാര താണ്ടവമാര്‍ജിച്ചു-
നിന്‍ മിഴിയിലുറപൊട്ടും  കണ്ണീര്‍ കണങ്ങള്‍ 
ഒരു വംശം മുഴുവനായ് മുടിച്ച ചരിത്രമുണ്ടൊരു -
നാളില്‍ കലമ്പിയ കാമിനി മൂലമായ്..

പ്രണയത്തിന്‍റെ നുറുങ്ങുകള്‍

ജീവിതത്തില്‍ ഉദയാസ്തമനങ്ങള്‍ പലതു കഴിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു...
സ്വയം എരിഞ്ഞടങ്ങിയ പകലുകള്‍ അഗ്നിയുടെ കൊടും ചൂടിനെപ്പോലും  വേവിക്കുന്നതായിരുന്നു...പക്ഷെ പിന്നെ വന്നു ചേര്‍ന്ന ഉദയങ്ങള്‍ക്ക്  അമാവാസിയെക്കാള്‍ കറുപ്പായിരുന്നു...
എന്നാല്‍ ഇന്ന്...,ഒരു ചിരാതിന്റെ   വെളിച്ചം എന്നിലുണ്ട്...അതിനു പ്രണയത്തിന്‍റെ തരളിത നിലാവുണ്ട്...സംരക്ഷണത്തിന്റെ കരങ്ങളുണ്ട്...ഇന്ന് ഞാന്‍ ആ ചിരാതിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ എന്റെ ജീവിതത്തെ വായിക്കുകയാണ്...
ചില അക്ഷരക്കൂട്ടുകള്‍ തെളിയുന്നില്ലാ...
എന്‍റെ പ്രീയപ്പെട്ട കുഞ്ഞു  ചിരാതിനു അത്രയേ കഴിയൂ..
പക്ഷെ വായിക്കാനാവാത്ത അക്ഷരങ്ങളില്ലെങ്കിലും...
എന്‍റെ ജീവിത കാവ്യം എനിക്ക് പൂര്‍ണമായി മനസ്സിലാവും...ആ ചിരാതിന്റെ വെട്ടത്തില്‍...അതിനു മുന്‍പ്...
അതിനു മുന്‍പ്,
എന്റെ ചിരാതിനെ കാറ്റ് വന്നു കെടുത്താതിരുന്നെന്കില്‍
ആ നാളം കേട്ടുപോയാല്‍ പിന്നെ,എവിടെയാനെന്റെ പുസ്ത്തകത്താളുകലെന്നു  ഞാനെങ്ങനെ കണ്ടെത്തും...?...ഇല്ലാ അതോടെ എന്‍റെ ജീവിത അദ്ധ്യായം പൂര്‍ണമായിരിക്കും....

അറിയില്ലെനിക്ക്‌..

നീയെന്‍റെ ഇതളില്‍ വസന്തമാണോ ,

അതോ ഇലകളില്‍ തളിര്‍ക്കും,

വിഷാദച്ഛവിയുള്ള  ശിശിരമോ  കാലത്തിന്‍ഋതു ഭേദമോ?

അറിയില്ലെനിക്ക്‌ നിന്‍ സുന്ദര ഭാവത്തെ -

അറിയാന്‍ ഞാനിന്നും മറന്നുവെന്നോ?

അറിയില്ലെനിക്കുനിന്‍ മോഹവും മൌനവും-

അറിയില്ലെനിക്കുനിന്‍ സ്നേഹത്തിനാഴവും,

അറിയാതിരിക്കുവാനാന്നെന്നുമെന്നെന്നും ,

അറിയാതെ പോവുമെന്‍ മനസ്സിന്‍റെ  ഈണവും...